Θασίτικοι γιουφκάδες με μπλε καβούρια Κεραμωτής ( * συνταγή του Λευτέρη Μπαμπατζίμ της γνωστής οικογενείας αποσταγματοποιών)

Τα υλικά μας :   6 μπλε καβούρια Κεραμωτής , 1 συσκευασία παραδοσιακούς γιουφκάδες Θάσου, 1 κρεμμύδι , μια σκελίδα σκόρδου, μια πιπεριά Φλωρίνης και μια πράσινη, 6 ώριμες ντομάτες, αλάτι, πιπέρι, ένα ποτήρι Θασίτικο λάδι , ένα ποτηράκι ούζο και λίγη ζάχαρη.    

Εκτέλεση : Παίρνουμε τα καβούρια , τα πλένουμε και ανοίγουμε με προσοχή το κέλυφος τους. Έχουμε αφαιρέσει ήδη τα πόδια και τις δαγκάνες τους και τα βάζουμε να βράσουν για 6 λεπτά , σουρώνουμε το νερό και ρίχνουμε μέσα τους γιουφκάδες για να βράσουν.

Η σάλτσα μας : Παίρνουμε μια κατσαρόλα προσθέτουμε παρθένο ελαιόλαδο, ένα μέτριο κρεμμύδι, μια σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένο, μια πιπεριά Φλωρίνης και μια πράσινη.  Αφού γυρίσουμε τα υλικά μας μερικές φορές για να ομογενοποιηθούν, ακολουθεί η σάλτσα που έχουμε φτιάξει από έξη ώριμες ντομάτες. Προσθέτουμε μια δόση αλάτι, πιπέρι , μισό κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη και ένα ποτηράκι ούζο Μπαμπατζίμ. Από τα καβούρια που καθαρίσαμε (αφαιρέσαμε τα εντόσθια και τα πνευμόνια) τα κόβουμε στην μέση και τα τοποθετούμε στην κατσαρόλα  να δώσουν τη γεύση τους. Παίρνουμε τέσσερις κουταλιές από το νερό που βράσαμε τους γιουφκάδες μας και τις ρίχνουμε μέσα στη σάλτσα μας για να δέσει. Αδειάζουμε τα ζυμαρικά και τα αφήνουμε να πάρουν μια βράση για μερικά λεπτά. Καλή σας όρεξη!!!

                                                                    

Εμείς βάζουμε τα καραφάκια Μπαμπατζίμ !!! (του Δημήτρη Ασημακόπουλου)

 ☛   Εμείς βάζουμε το καραφάκι με το ούζο αλλά και με το τσίπουρο κι ο κόσμος γίνεται πιο ελαφρύς.  Το ποτήρι γεμίζει με φως, σαν να ’ναι σταγόνα από αιγαιοπελαγίτικο πρωινό. Ο άνεμος παίρνει την αλμύρα και τη φέρνει ως εδώ, να σταθεί δίπλα στο τραπεζάκι, να γλυκάνει τον λόγο και να ανάψει την κουβέντα. Ένα καραφάκι, δύο, τρία, διάφανα σαν καθρέφτες, κρατάνε μέσα τους το καλοκαίρι. Τα ακουμπάς στο ξύλινο τραπέζι κι είναι σαν να ακούς κύματα να σπάνε σε βότσαλα.  Δίπλα, ψωμί κομμένο στα τέσσερα, οι ελιές γυαλίζουν σαν μικρά μαύρα φεγγάρια, η φέτα ασπρίζει σαν το ξάφρισμα του γιαλού, το ψαράκι θυμίζει ταπεινή θυσία στη γιορτή της παρέας. Το ούζο και το τσίπουρο δεν είναι απλά ποτά... είναι μνήμη. Είναι οι φίλοι που γελούν, τα παράπονα που μαλακώνουν, οι λέξεις που βρίσκουν ρυθμό.  Σαν να κουβαλάνε μέσα τους βήματα παλιών φίλων που έφυγαν κι όσων μένουν ακόμα, πεισματάρηδες, να γεμίζουν ξανά τα ποτήρια. Είναι τα δώρα του ήλιου που κρατάς σε ποτήρι, για να τα μοιραστείς με τον διπλανό σου. Κι έτσι, εδώ, εμείς βάζουμε το ούζο και το τσίπουρο. Για να θυμόμαστε πως η ζωή είναι πιο απλή απ’ όσο νομίζουμε, μια γουλιά φως, λίγη αρμύρα, και μια παρέα που αρκεί να πει "στην υγειά μας για να ξαναγεννηθεί ο κόσμος.  Εμείς λοιπόν βάζουμε ολόψυχα τα καραφάκια δηλαδή την θάλασσα στα ποτήρια σας!  Εσείς; Την παρέα και την καλή διάθεση; Το γέλιο και την συντροφιά; Τις ιστορίες και τις αναμνήσεις; Τις στιγμές και τις κουβέντες; Την μαγεία της παρέας;  Και αν δεν τα έχετε... δεν πειράζει! Γιατί ένα καραφάκι Μπαμπατζίμ 1, μικρό και διάφανο, γεμάτο φως και θάλασσα, χωράει ένα ολόκληρο καλοκαίρι... μαζί με τους μεζέδες και την υπόσχεση ότι οι στιγμές θα σας μείνουν για πάντα!!! 

ΥΓ.1 Με σεβασμό και δέος για τον δημιουργό Ανέστη Μπαμπατζιμόπουλο του Σταύρου 1840 - 1937. Ένα όνομα, μια ζωντανή γευστική ιστορία που συνεχίζεται.

ΥΓ.2 Η φωτό είναι από την ταβέρνα του Θόδωρου Τζουμάκα στα Λαγυνά του Έβρο.

 

Οι ντόπιοι στη Σαλαμίνα λένε : "Πάμε στου Κάκια για φρέσκο ψάρι και για θαλασσινούς μεζέδες "

Το ξέρετε ότι λατρεύω τα ταξίδια, όταν λοιπόν είμαι σε “στεγνή” περίοδο και θέλω να πάρω γεύση ταξιδιού παίρνω το αυτοκίνητο κατεβαίνω στο Πέραμα , κάνω ένα υπερπόντιο ταξίδι με πλοίο διαρκείας 7 λεπτών και βρίσκομαι στα Παλούκια!!! Σιγά σιγά πηγαίνω στο χωριό της Σαλαμίνας στην πρωτεύουσα , να την πούμε Κούλουρη μια και την αποκαλούν έτσι οι ντόπιοι , παρκάρω πάνω στην λεωφόρο και κατ’ ευθείαν στο ουζερί «Ο Κάκιας». Παλιοί μου φίλοι οικογενειακώς από το 2008, πολύ με είχαν βοηθήσει τότε να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για το νησί. Λοιπόν αυτό το ουζερί είναι κάτι το ξεχωριστό, προσεγμένα τραπεζομάντηλα , ευγενέστατο και ενημερωμένο προσωπικό και πιθανόν το καλύτερο τηγάνι του νησιού, πιάνεις την τηγανιτή κουτσομούρα στο χέρι και δεν λαδώνεσαι. Ξεκινήσαμε με λακέρδα και γαύρο μαρινάτο , μετά κυδώνια , γυαλιστερές και ταραμοσαλάτα ,  ένα ψαράκι καρπάτσιο με λάιμ και ξύσμα λεμονιού και τα υπόλοιπα τα βλέπετε. Τι είναι λοιπόν χαρά και μια τόσο ευτυχισμένη στιγμή ;  Να βλέπεις τη θάλασσα, να σε ζεστάνει ο ήλιος , να ψιλό ζαλίζεσαι με ουζάκι χιώτικο του Στουπάκη και να βρίσκεσαι με φίλους παλιούς.  Ο μεγάλος Κάκιας έγινε παππούς με τρία εγγόνια παρακαλώ.                                                 

Info : Ουζερί «Ο Κάκιας», Ακτή Καραϊσκάκη 38 , Σαλαμίνα , τηλ: 2104655821 , κινητό: 6972821014.

 

                                                                   Ηλίας Μαμαλάκης