Για μεζεδάκια στην «Σπηλιά του Νικόλα» στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης εκεί που σκάει το κύμα!!!

Μετά την επίσκεψη μας στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου που καταστράφηκε από τη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου το 16ο αιώνα π.Χ. και ανέδειξε η αρχαιολογική σκαπάνη του καθηγητή Σπυρίδωνα Μαρινάτου , αποφασίσαμε να πάμε για ένα γρήγορο jour fix στην διάσημη «Σπηλιά του Νικόλα» . Την δεκαετία του ΄60 ήταν μια μικρή σπηλιά μέσα στον βράχο που λάξεψε με τα χέρια ο μπάρμπα- Νικόλας στα χρόνια της νιότης του και έφτιαξε ένα καταφύγιο για τον ίδιο και την βαρκούλα του. Ο αείμνηστος αρχαιολόγος Σπύρος Μαρινάτος, επικεφαλής του έργου της ανασκαφής του αρχαιολογικού χώρου Ακρωτηρίου, πρότεινε στον μπάρμπα Νικόλα τα χρόνια εκείνα να μετατρέψει το μικρό του καταφύγιο σε ταβερνάκι, για τους πεινασμένους εργάτες της ανασκαφής προσφέροντας νόστιμες παραδοσιακές λιχουδιές του νησιού. 

Στο πλευρό του πάντα παρούσα η σύζυγος του κυρά Ευσταθία που με την μαγική της μαγειρική ξετρέλαινε τους κατοίκους του νησιού και τους πρώτους τουρίστες που άρχισαν να έρχονται. Ξεκίνησε να φτιάχνει στην αρχή τοπικά πιάτα του νησιού (ντοματοκεφτέδες, φάβα, σκορδομακάρονα ), μετά πρόσθεσε τα λαδερά ενώ τηγάνιζε ότι ψάρι έβγαζε το καλάθι του ψαρά. Με τα χρόνια, η σπηλιά γινόταν ολοένα και πιο γνωστή στους επισκέπτες του νησιού, καθώς μετά την επίσκεψη τους στον αρχαιολογικό χώρο κατέφευγαν στην παραλία να δοκιμάσουν τους ξακουστούς μεζέδες της κυρά Ευσταθίας και το πλούσιο αρωματικό κρασί του μπάρμπα Νικόλα. Ο κόσμος αγάπησε και ανέδειξε ως top φαγητό τον μουσακά με τις σαντορινιές λευκές μελιτζάνες.  Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 η «Σπηλιά του Νικόλα» πέρασε στην κόρη τους Μαργαρίτα. Η αγάπη της για την παραδοσιακή κουζίνα και τα τοπικά προϊόντα, που καλλιεργούν η ίδια και ο σύζυγός της , της χάρισε ένα βραβείο Gourmet, ως η καλύτερη παραδοσιακή ταβέρνα για το 2007-2008 στη Σαντορίνη.

Info : Ακρωτήρι , Σαντορίνης , τηλ: 22860 82303 , λειτουργεί κάθε μέρα 1:00–11:00 μ.μ. εκτός Τετάρτης.   

  

 

Τα παραδοσιακά καφενεία της Ελλάδας

Τα παραδοσιακά καφενεία που μερικά από αυτά έχουν συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής , αποτέλεσαν για πολλές δεκαετίες το βασικό κύτταρο του κοινωνικού ιστού της νεότερης Ελλάδας . Μαγαζιά που έμειναν αναλλοίωτα στο χρόνο, κρυμμένα σε στενά σοκάκια , μικρές πλατείες , λαϊκές συνοικίες , ή ακόμα και σε κεντρικά  σημεία των πόλεων . Αποτέλεσαν τόπο συνάντησης για εργάτες , συνταξιούχους , συγγράφεις , ποιητές  αλλά και για  περαστικούς που ήθελαν να παίξουν τάβλι , πρέφα και ξερή απολαμβάνοντας τον καφέ τους . Το πρωινό ξεκινά με μοσχοβολιστό ελληνικό καφέ( σε μερικά από αυτά τον ψήνουν ακόμη στη χόβολη)  και τον συνοδεύουν με παραδοσιακά λουκούμια και χειροποίητα γλυκά. Καθώς περνάει η μέρα, ο καφές δίνει τη θέση του στο ούζο, το τσίπουρο και το κρασί με συνοδεία νοστιμότατων μεζέδων.   

Όταν ο διάσημος Δανός παραμυθάς και περιηγητής, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ήρθε το 1841 στην Αθήνα επισκέφθηκε ελληνικά καφενεία, εντυπωσιάστηκε όμως από την «Ωραία Ελλάδα» που τη  χαρακτήρισε  ως ένα από τα πιο πολυτελή καφενεία που έχει δει σε όλη την Ευρώπη. 

{ Η Αθήνα έχει μερικά ελληνικά ή μάλλον τουρκικά καφενεία κι εκτός από αυτά ένα καινούργιο ιταλικό, τόσο μεγάλο και κομψό , που θα έκανε εντύπωση ακόμα και στο Αμβούργο και το Βερολίνο. Σε σύγκριση με αυτό το πολυσύχναστο café Greco της Ρώμης μοιάζει τόσο μικρό που νομίζεις ότι θα μπορούσε να χωρέσει ολόκληρο κάτω από τη σκάλα του. Εδώ είδα νεαρούς Έλληνες με εθνικές στολές σφιγμένους όμως τόσο πολύ , που σίγουρα θα είχαν μελανιάσει τα πλευρά τους. Παίζαν μπιλιάρδο καπνίζοντας , φορώντας γάντια και κρατώντας lorgnet. Αυτοί ήταν οι πραγματικά οι Έλληνες δανδήδες. Δεν είχαν παρά να αλλάξουν τα κουστούμια τους , για να περάσουν για αργόσχολοι νέοι σε μια οποιαδήποτε μεγαλούπολη της Ευρώπης. Στη γωνιά του δρόμου ένα σωρό Μαλτέζοι χαμάληδες χαίρονταν τον ήλιο σαν τους συνάδελφους τους στη Κοπεγχάγη. } 

             ΧΑΝΣ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΝΤΕΡΣΕΝ

                       («Οδοιπορικό στην Ελλάδα»)