Ηλίας Σκουλάς : Ο πιο ροκ και αιρετικός νομάδας σεφ της χώρας

☛ Ο Ηλίας Σκουλάς είναι ο πιο ροκ νομάδας σεφ της χώρας , λάτρης του βινυλίου αλλά και καλός συγγραφέας και  αρθρογράφος , ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως Μάγειρα του Κόσμου. Τολμηρός , χειμαρρώδης και αιρετικός, είναι ένα ανοιχτό μαγειρικό μυαλό που πειραματίζεται συνεχώς με τα υλικά που έχει στη κουζίνα του , τυχεροί όσοι δοκίμασαν από τα χεράκια του τις πιο ιντριγκαδόρικες παρασκευές πιάτων και οι οποίες συζητιούνται για πολύ καιρό !!!  Για τον Ηλία Σκουλά η μαγειρική είναι μαγεία και το αιτιολογεί με την αιχμηρή γραφή του σ’ ένα σημείωμα του : «Τι είναι η μαγειρική αν όχι κάτι πολύ κοντά στην μαγεία όπως την θεωρούσαν στον μεσαίωνα ή στην αρχαία Αίγυπτο . Αν δεν αισθάνεσαι αυτό το δέος κάθε φορά που βρίσκεσαι μπροστά σε ένα σκεύος μαγειρικής, σε μία φρέσκια γαρίδα, σε ένα όμορφο κομμάτι κρέας δεν είσαι και δεν θα γίνεις ο μάγος που περιμένει ο επιχειρηματίας που συνεργάζεσαι ο βοηθός που θέλει να σε δει και να μάθει, ο πελάτης που θέλει να γευτεί την μαγεία σου… Είσαι απλά ένας μάγος… της συμφοράς .Μην κοροϊδεύετε τους εαυτούς σας και κάντε κάτι άλλο στην ζωή σας…κάτι που δεν χρειάζεται Μαγεία…Η μαγειρική κατά βάθος δεν είναι δουλειά… Δουλειά είναι η οικοδομή, το βουλκανιζατέρ, ο ταμίας στην τράπεζα…Η μαγεύεσαι ή κάνεις ένα μαγικό και μας αδειάζεις την γωνιά» . Είναι γνωστός στο ευρύ κοινό για το ανατρεπτικό ύφος του, και για τα σημαντικά food trends που με την επιμονή του καθιέρωσε στην χώρα όπως τα premium burgers, τα bao buns, την αποκλειστική χρήση ξυλόφουρνων κλειστού τύπου σε κρεατοφαγικά εστιατόρια και τη χρήση δεκάδων εναλλακτικών κοπών των κρεάτων. Ήταν από τους πρώτους που έφεραν το «street food» στην Ελλάδα, δούλεψε πάνω σε αυτό το εξύψωσε και του έδωσε μια γαστρονομική λάμψη. Στην Ταϋλάνδη πρόσφατα βραβεύτηκε ο πρώτος μάγειρας του δρόμου με αστέρι Michelin , το όνειρο του Ηλία Σκουλά όπως δηλώνει ο ίδιος είναι πως μια μέρα όλοι οι μεγάλοι σεφ της χώρας  θα κατεβούν στο δρόμο με τις καντίνες τους για να προσφέρουν μισελενάτο φαγητό σε χάρτινα πιάτα και πλαστικά πιρούνια. Όσοι Καβαλιώτες θέλουν να δοκιμάσουν την ανατρεπτική κουζίνα του Ηλία Σκουλά , μπορούν να επισκεφτούν την «Άμπελο» του Δημήτρη Παπαγερούδη στα Βρασνά της Ασπροβάλτας και να γευτούν τα πιάτα που ετοίμασε για το καινούργιο μενού του εστιατορίου.

 

 

Η λαδένια της Κιμώλου ιδανική για την περίοδο της νηστείας

☛   Ο Γιάννης Σωτηρέλης (φούρνος του Μενέλαου) για την περίοδο της νηστείας σκέφτηκε να φτιάξει την  κατεξοχήν ταπεινή  ελληνική πίτσα, την λαδένια με καταγωγή από το νησί της  Κιμώλου . Τα πράγματα είναι πολύ απλά , ετοίμασε  το ζυμάρι του και πρόσθεσε στη συνέχεια τα υλικά του ,  ντομάτινι , κρεμμύδι, ρίγανη και παρθένο ελαιόλαδο. Πείραξε ελαφρώς τη συνταγή προσθέτοντας  την εξαίσια σάλτσα ντομάτας της οικοτεχνίας Πορτοκαλλίδη από τις Φέρες  και μια μικρή ποσότητα κάππαρης . Η λαδένια της Κιμώλου είχε μια εκφραστική απλότητα αλλά και μια ισορροπημένη  γεύση των ποιοτικών υλικών της . Θα βρείτε λοιπόν την «πίτσα» των Κυκλάδων στο Ξυλόφουρνο του Μενέλαου στον Αμυγδαλεώνα Καβάλας σε κομμάτι αλλά και ολόκληρη πίτσα.

Η ιστορία του φούρνου :  του Μενέλαου στη Καβάλα ξεκινά το 1924 από τον Μενέλαο Σταυρίδη, ένα παιδί πολύτεκνης οικογένειας από τον Μαρμαρά της Κωνσταντινούπολης. Ο φούρνος του Μενέλαου στην Καβάλα αποτελούσε ένα γνωστό τοπόσημο της πόλης για πολλά χρόνια. Όταν ο Γιάννης Σωτηρέλης (τρίτος ιδιοκτήτης του φούρνου) ανέλαβε τα ηνία της επιχείρησης, αποφάσισε να μεγαλώσει τον φούρνο και τότε τον μετέφερε στο νέο ιδιόκτητο χώρο, όχι πια μέσα στην Καβάλα, αλλά στον Αμυγδαλεώνα. Εκεί λοιπόν κατασκεύασε τον φούρνο από την αρχή, με την ίδια τεχνοτροπία μεν, αλλά με διαφορετικά υλικά, πιο σύγχρονα και καλυτέρα, κυρίως στα μονωτικά πυρότουβλα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του μακροβιότερου φούρνου της Καβάλας (100 ετών πλέον) είναι ότι ο χώρος καύσεως επικοινωνεί με τον χώρο του ψησίματος, ενώ στη μέση βρίσκεται το κιουρχάνι (τουρκική ονομασία), δηλαδή η τρύπα, απ’ όπου βγαίνει η φλόγα. Έτσι η θερμοκρασία διανέμεται ισότιμα, σε όλο το δάπεδο του φούρνου, μ’ ένα κύκλωμα καναλιών που έχει τη μορφή κοχλία και εκμεταλλεύεται πλήρως τη φυσική έκλυση του αέρα.

 

 

Δημοσθένης Σαρσάκης ο μικρότερος μελισσοκόμος της χώρας είναι από το Διδυμότειχο

Ο Δημοσθένης Σαρσάκης είναι μόλις 14 χρόνων και μαθητής του Β! Γυμνασίου Διδυμοτείχου. Ένα χρόνο πριν ο μικρός Δημοσθένης επηρεασμένος και ενθουσιασμένος  από την πειθαρχία και την ακούραστη εργατικότητά του μελισσών , πήρε την μεγάλη απόφαση να ασχοληθεί με την μελισσοκομία , ένα  επάγγελμα κατάλληλο για την ισορροπημένη και ήρεμη προσωπικότητα του μικρού Δημοσθένη. Μου μιλά για τον κόσμο των μελισσών τον οποίο εκτιμά και σέβεται , είναι σαν να αφηγείται ένα παραμύθι για παιδιά, που μαγεύει όμως και τους μεγάλους όπως εγώ . Η αρχή έγινε με ένα μελίσσι που του έκανε δώρο ένας οικογενειακός φίλος , ο Δημοσθένης το πολλαπλασίασε φτάνοντας τις 15 κυψέλες. Ο νεαρός παράγωγος φροντίζει καθημερινά για την υγιεινή του σμήνους , προσέχει οι κυψέλες του να είναι σε σωστή διάταξη , η είσοδος να είναι πάντα ανοιχτή για να υπάρχει σωστός αερισμός . Κρίνει πότε πρέπει να τις ταΐσει για να δυναμώσουν και να μπορέσουν να δώσουν καλές ανθοφορίες ή μελιτοεκκρίσεις .Ο νεαρός μελισσοκόμος γνωρίζει ποιες εργασίες πρέπει να ακολουθήσει σε ετήσια βάση , την άνοιξη αυξάνει τον πληθυσμό του μελισσιού και αρχίζει να προσθέτει κηρήθρες για να τα βοηθήσει. Το καλοκαίρι που βρίσκονται στην παραγωγική τους διαδικασία , τα μεταφέρει σε ανθοφορίες για να δώσουν μέλι, το φθινόπωρο γίνονται οι τελευταίοι τρύγοι και αφού αντιμετωπισθούν οι όποιες ασθένειες υπάρξουν τα προετοιμάζει για το ξεχειμώνιασμα. Θα ακολουθήσει τον τομέα της Γεωπονίας στο ΕΠΑΛ Διδυμοτείχου , επάγγελμα που θα τον βοηθήσει τα μάλα στην μελισσοκομία. Η παραγωγή του μελιού έφθασε φέτος αισίως τα 70 κιλά , με την ονομασία «Μελισθένης», κυκλοφόρησε  στην αρχή ένα ανοιξιάτικο πρωτόμελο ανοιχτόχρωμο και διαυγές , ενώ ακολούθησε το πευκόμελο ένα μέλι υψηλής θρεπτικής αξίας με σκούρο χρώμα και πλουσιότερο σε ιχνοστοιχεία, πρωτεΐνες και αμινοξέα.