☛ Το ότι το πράγμα κυλάει χωρίς να χρειάζεται κάθε τόσο να παίρνεις αποφάσεις για το τι μεζέ προτιμάς είναι αδιαμφισβήτητα η λεπτομέρεια που διαφοροποιεί το βολιώτικο τσιπουράδικο από τα ήθη άλλων καταστημάτων γαστρονομικού ενδιαφέροντος και αντηχεί εξωτικά και περίεργα πέρα από τα σύνορα της πόλης. Στο σπίτι τρώω αυτό που ο οικοδεσπότης θεωρεί πως θα ήθελα να φάω. Η εκτός σπιτιού εστίαση είναι ταυτισμένη με τη δυνατότητα επιλογής. Στην ταβέρνα , το εστιατόριο , έχω έναν κατάλογο, ένα χάρτη-πεπερασμένων μεν αλλά πάντα αρκετών-εναλλακτικών για να επιλέξω αυτό που θέλω ή αυτό που νομίζω πως θέλω να καταναλώσω έναντι αντιτίμου. Στο τσιπουράδικο απουσιάζει ο «οδικός χάρτης». Δεν ξέρεις ποιος είναι ο μεζές που θα έρθει μετά , δεν ξέρει που τελειώνει το μονοπάτι της γευστικής έκστασης , το τοπίο σου αποκαλύπτεται προχωρώντας-για την ακρίβεια, πίνοντας . Παρότι στο τσιπουράδικο η σύμβαση «πληρώνω άρα αποφασίζω» μοιάζει να καταστρατηγείται και να διαλύεται στη βάση μιας απόλυτης εμπιστοσύνης του πελάτη προς το μαγαζάτορα, η πραγματικότητα είναι ελαφρώς διαφορετική. Πάλι πληρώνεις γι’ αυτό που αποφασίζεις , μόνο που οι επιλογές σου έχουν μόνο δυο εναλλακτικές που αφορούν το ποτό. Με γλυκάνισο ή χωρίς. Ο μεζές είναι το συνοδευτικό το οποίο ποτέ δεν παράγγειλες. Παρότι γνωρίζεις καλά ότι το κόστος του περιλαμβάνεται σ’ αυτό που πληρώνεις , και μόνο το ότι έρχεται στο τραπέζι σου χωρίς να το έχεις αποφασίσει σε κάνει να το ξεχνάς. Το θεωρείς προσφορά , πράγμα που γεννά μια λανθάνουσα αίσθηση ευγνωμοσύνης προς το κατάστημα. Το πρωτόκολλο του τσιπουράδικου συναντά τις τακτικές του σύγχρονου μάρκετινγκ από την πίσω πόρτα. Στο τηλεμάρκετινγκ , για παράδειγμα, πουλάνε μια ηλεκτρική κουβέρτα που κοστίζει ένα συγκεκριμένο ποσό. Με την αγορά της παίρνεις δώρο άλλη μια ηλεκτρική κουβέρτα μικρότερης διάστασης και ένα πιστολάκι για τα μαλλιά. Είναι προφανές ότι ο έμπορος έχει συνυπολογίσει το κόστος των δώρων στην τιμή της κουβέρτας , αλλά η αίσθηση ότι παίρνεις κάποιο δώρο δεν μειώνεται στο ελάχιστο για τον αγοραστή. Αν το πιστολάκι αποδειχθεί γκαζοτενεκές , ο πελάτης δεν αγανακτεί εφόσον ήταν δώρο για το οποίο μοιάζει να μην ξόδεψε δεκάρα. Η βραχυβιότητα ή η κακή ποιότητα των δώρων δεν μας αγανακτεί , και σπανίως διαισθανόμαστε την απάτη. Το παράδειγμα τυπολογεί τη συνθήκη , αλλά καμία άλλη αναλογία δεν πρέπει να αναζητηθεί. Ο μεζές-προσφορά δεν προσπαθεί με κανένα τρόπο να νομιμοποιήσει κάποιο δεύτερης ποιότητας φαγώσιμο. Αντιθέτως, εμφανίζεται πολύτιμος και μάλιστα πέραν κάθε προσδοκίας. Μια οικιακού τύπου τρυφερότητα ακουμπάει στο τραπέζι σου με κάθε νέο πιάτο. Ακόμα κι αν κάποιος από τους μεζέδες δεν είναι της προτίμησής σου , δεν στραβώνεις. Πάντα υπάρχει κάποιος άλλος στη παρέα που θα σ’ ευγνωμονεί επειδή δεν σου αρέσουν οι γυαλιστερές.
Πηγή: «Τα τσίπουρα στον Βόλο» του Αλέξανδρου Ψυχούλη(εκδόσεις νήσος)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου